Tag: werk

In gesprek met Sarah van Dongen

Zomervakantie! Een fijne tijd om lekker vrij te werken in je schetsboek. Om jullie alvast te inspireren, gaan ik deze keer in gesprek met een illustrator en zeer gedreven schetsboektekenaar Sarah van Dongen.

Sarah’s volgeschilderde schetsboek pagina’s komen bijna dagelijks voorbij in onze Instagram feed. Ze vallen op door haar herkenbare eigen stijl, haar prachtige kleurgebruik en mooie composities. Daarbij geeft Sarah ook vaak een kijkje in haar werkproces. Dit maakt haar werk niet alleen fijn om naar te kijken maar ook heel inspirerend. We zijn heel blij dat Sarah ons in dit interview meer wil vertellen over haar werk en haar werkproces. Aan het einde van dit interview geeft ze ons nog een paar hele goede schetsboektips.

Hoe is je creatieve carrière begonnen?
Als kind was ik altijd al creatieve dingen aan het doen. Met een klein beetje hulp maakte ik poppen, poppenhuizen, meubeltjes en poppenkleren. Mijn moeder en oudere broer hebben de kunstacademie gedaan, maar op de een of andere manier dacht ik dat ik dat niet kon. Ik heb literatuurwetenschap gestudeerd, maar daarnaast heb ik altijd teken- en schildercursussen gevolgd. Toen ik de Master Children’s Book Illustration in Cambridge ontdekte, leek mij dat zo fantastisch dat ik me aanmeldde. Tegen mijn verwachtingen in, werd ik aangenomen.



Heb je altijd veel gewerkt in je schetsboek?
Toen ik klein was vond ik tekenen nutteloos, want zodra de tekening af is kun je er niks anders mee dan hem ophangen. Ik maakte altijd functionele dingen waar ik mee kon spelen. Maar als tiener werd het spelen steeds moeilijker en stopte ik met dingen maken. Ik vond dat een hele moeilijke tijd. Iets wat ik dagelijks deed, waar ik goed in was en waarin ik mij veilig voelde, was ineens verdwenen. Van mijn vader kreeg ik een mooi leeg boek met een zachte kaft met rozen erop en handgeschept papier. Hierin begon ik te tekenen. Dat is nu 13 jaar geleden en ik teken nog steeds het liefst in schetsboeken. Ik tekende vooral prenten uit mijn favoriete kinderboeken na, nostalgisch naar de tijd die net voorbij was.
Mijn schetsboeken zijn een soort dagboeken. Ze zijn een veilige plek waarin ik kan experimenteren. Ze houden mij ook een spiegel voor wat betreft productiviteit. Ik weet dat wanneer ik elke dag teken, het de volgende keer een beetje makkelijker wordt. En in mijn schetsboek zie ik wanneer ik voor het laatst heb getekend, want ik zet overal een datum bij.

Waar haal jij je inspiratie vandaan?
Ik teken vaak dingen die ik zie en tegenkom of herinneringen uit mijn jeugd. Hierdoor merk ik echter dat er van alles is wat ik niet teken en dus ook niet oefen. Daarom ben ik begonnen met het tekenen van verschillende beroepen. Elke woensdag post ik een nieuwe tekening op mijn Instagram en kondig ik het beroep van de volgende week aan. Iedereen kan (een keer) meedoen.

Alles kan dienen als inspiratie, maar ik merk wel dat ik mezelf een beetje moet dwingen nieuwe dingen te tekenen en op te blijven letten. Anders ga ik niet vooruit of worden mijn tekeningen teveel hetzelfde en gaat het vervelen.

Wat is je favoriete schetsboek en met welke tekenmaterialen werk je daarin het liefste?
Hahnemühle ‘Nostalgie’. Dit is een schetsboek met wat dikkere, gladde pagina’s (180 g/m2). Het papier is ideaal wanneer je verf en potlood gebruikt.

Royal Talens ‘Art Creations’, een heel goedkoop schetsboek in veel verschillende maten. Het papier is dunner, maar daardoor nodigt het veel meer uit tot vlug schetsen en experimenteren. Hierin ga ik trouwens ook volop los met waterverf. Het bobbelt dan wel een beetje, maar dat vind ik niet erg.

Ik gebruik Royal Talens Gouache voor de onderlaag, de grove vormen en kleuren. Daarna gebruik ik materialen die ik voor handen heb: kleurpotloden, krijtjes, Ecoline brush pens en Tomboy stiften (wateroplosbare stiften) en Posca markers (dekkende acrylstiften)

Neem je altijd een tas vol tekenmaterialen mee naar locatie of werk je een schets later verder uit?
Ik heb bijna altijd al mijn tekenmaterialen bij me. Ook als ik een stuk ga fietsen of als ik naar een feestje ga neem ik voor de zekerheid zoveel mogelijk mee. Als ik met een tekening begin maak ik hem of ter plekke af, of hij blijft onaf. Ik ben er niet zo goed in om later aan iets verder werken. Op locatie werken heeft voor- en nadelen. Sommige plekken zijn heel inspirerend en dan maak ik ineens iets wat ik anders nooit gemaakt zou kunnen hebben. Tijdsdruk zorgt er soms ook voor dat tekeningen beter worden. Maar andere keren werkt het niet. Het weer zit niet mee, ik voel mij heel ongemakkelijk, of kan mij niet concentreren. De kunst is dan om de moed niet te verliezen. Vaak maak ik dan foto’s om thuis na te tekenen, zoek ik een plaatje op mijn telefoon om na te tekenen of ik ga wat anders doen dan tekenen, zoals schrijven.

Werk je graag op locatie of liever van foto’s?
Foto’s natekenen is heel veel makkelijker dan op locatie werken of vanuit je fantasie. De fotograaf (of je dat zou zelf bent of niet) heeft al een compositie gekozen en het beeld staat stil. Als je van foto’s natekent kan de tekening daardoor wat stijf aanvoelen. Maar omdat het makkelijk is, ligt de drempel lager. Als ik het even niet weet, als ik moe ben of als ik gewoon moet weten hoe iets zit, teken ik na van foto’s. Maar ik probeer dan een tijdje naar de foto te kijken, hem dan weg te leggen en dan mijn herinnering van de foto te tekenen.



Waar ben je op dit moment mee bezig?
Ik ben net klaar met het illustreren van een gedichtenboekje over geboorte van Uitgeverij Loopvis. Deze ligt vanaf augustus in de winkel. En nu ben ik bezig met het illustreren van een kinderboek over volkstuintjes.

Wat is je toekomstdroom?
Dat mijn illustraties overal op staan, haha. Ik denk aan kleding, handdoeken, stationary, bekers, douchegordijnen etc. En dat je dat dan overal kan kopen. Maar het liefst maak ik kinderboeken, en dan over een beetje moeilijke onderwerpen zoals de dood, verdriet of psychische stoornissen.

Sarah’s schetsboektips
– Als je bang bent te beginnen op een lege pagina, maak eerst een kader met potlood waarbinnen je gaat tekenen. Of breng een lichte laag verf aan waarover je daarna gaat tekenen
– Gebruik in het begin niet te veel kleuren. Iets (na) tekenen met maar 2 of 3 kleuren is een hele goede oefening en ziet er vaak leuk uit. (Bijvoorbeeld blauw en oranje (complementaire kleuren) of juist kleuren die dicht bij elkaar liggen zoals oranje en geel)
– Tekening af? Stop een leeg papiertje ertussen zodat de tekening niet doordrukt naar de tegenoverliggende pagina. Als je boekje vol is kun je de losse velletjes er allemaal uithalen. (Als je alleen maar verf gebruikt hoeft dit niet)
– Als je buiten gaat werken zijn grote klippen handig om je schetsboek open te houden. Met een beetje wind waarin de pagina’s anders heen en weer/dicht.

De gum van Sarah van Dongen

Foto’s en illustraties: Sarah van Dongen
Portretfoto: Laura van der Have

Shop the story
Nog meer Sarah

Sarah’s favoriete illustratoren
Fiep Westendorp
Júlia Sardà
Beatrice Alemagne
Vessela Nikolova
En nog vele anderen

Wil je Sarah blijven volgen? Goed idee!
Website
Instagram

Dit artikel bevat affiliatie links.

In gesprek met Claudi Kessels

feather_flying_featured

Hoe is het om voor een buitenlands illustatie-agentschap te werken? Voor ervaringsverhalen hoeven we gelukkig niet ver te zoeken. Want sinds een jaar werkt onze eigen Claudi voor het New Yorkse illustratoren agentschap Lindgren & Smit. Een goede aanleiding om haar eens flink uit te horen.

Foto Claudi Kessels Gumclub

Claudi Kessels illustratie

Jullie kennen Claudi’s illustraties vast wel van tijdschriften, zoals de Opzij en de Margriet of anders wel van Instagram, waar ze haar werk meerdere keren per week toont. Claudi heeft een prachtige lichte en kleurrijke stijl. Wat haar werk zo bijzonder en eigen maakt zijn de gefotografeerde elementen die ze combineert met inktlijnen en verf. Bloemen worden weelderige kapsels, een waterijsje het lijf van een pinguin en een roze wolk een prachtig zwierende rok. Voor ons normale objecten transformeren zo tot iets geheel anders. Dit maakt haar werk niet alleen een feest om naar te kijken, maar Claudi maakt je daardoor extra bewust van de bijzondere vormen in ons dagelijks leven.
Wij begrijpen daarom heel goed waarom haar werk in Amerika is opgevallen en zijn heel benieuwd naar haar ervaringen.

Kun je ons iets vertellen over de samenwerking met Lindgren & Smith en wat dit betekent voor je werk?
Lindgren & Smit is een agentschap met ongeveer 25 illustratoren. Patricia Lindgren en Piper Smith werken al meer dan 30 jaar samen. Ze hebben een enorm netwerk en een ontzettend veel ervaring. Zo kunnen ze allerlei deuren voor je openen, waarvan je niet eens wist dat ze bestonden.
Daarnaast zijn ze ontzettend goed in de communicatie. Ze communiceren kort en vriendelijk met mogelijke opdrachtgevers. Ze kunnen bijvoorbeeld op een uiterst respectvolle wijze vertellen dat het aangeboden bedrag ‘niet voldoet aan de verwachtingen’. Ik heb een paar mailtjes van ze bewaard vanwege die duidelijke, positieve formulering.

Mijn agent neemt mij heel veel papierwerk uit handen. Jij tekent, zij mailen :-). En weet je wat ik ook zo leuk vind: voor iedere opdracht krijg ik een ‘jobsheet’. Daar staat alle relevante informatie over de illustratie bij elkaar. Als ik een jobsheet via Patricia binnenkrijg staat er een tekening van een worm met een hoed op, bij Piper een lachende ezel.
Ik hoor ook wel eens hele andere verhalen over het werken met een agent. Dat bijvoorbeeld al het werk naar die ene ontzettend bekende illustrator gaat of dat je onbetaald aan pitches mee moet doen.
Van verschillende artdirectors en illustratoren heb ik gehoord dat het voor redactioneel werk niet nodig is om je bij een agentschap aan te sluiten. Voor mij geldt dat niet. Ik vind dat ik voldoende en gevarieerd werk krijg via het agentschap.

wallflower_web

Hoe is het zo gekomen dat je voor Lindgren & Smit bent gaan werken?
Ik ontving een kort vrolijk mailtje van Patricia Lindgren met de vraag of ik wilde overwegen om me bij hun aan te sluiten. Ze stelde voor dat ik hun website en de andere illustratoren zou bekijken en dat ze dan een week later zou bellen.
Die vrijheid en rust waardeerde ik. Omdat ik veel voor tijdschriften werk, zit ik vaak in een ‘haast-modus’. Natuurlijk heb ik wel gelijk na het lezen van deze mail hun website bekeken. Ik zag dat het een relatief klein agentschap is wat mij een fijne samenstelling leek. De illustratoren maken allemaal heel verschillend werk. Er zijn ook illustratoren bij die ik enorm bewonder, zoals Martin Haake of Cannaday Chapman.
Patricia lindgren vertelde me tijdens het telefoon gesprek over hun bureau, haar liefde voor illustratie (haar vader was illustrator), wonen en werken in New York. Sinds maart 2018 ben ik ingeschreven bij Lindgren & Smith en in april aangekondigd als nieuwe illustrator.

Wat voor soort opdrachten doe je voor heb?
De eerste opdracht die ik mocht doen was de cover van het uitgaansblad in Aspen. Deze opdrachtgever wist precies wat ze wilde dus er was niet veel creatieve vrijheid, maar dat vond ik op dat moment zelf wel veilig. Nu komen de opdrachten regelmatig binnen. Ik maak bijvoorbeeld maandelijks een illustratie voor ‘Experience Life’. Voedselrecensent Dara Moskowitz schrijft daarin boeiende stukken over de eetcultuur. Zo heb ik een illustratie gemaakt voor een artikel over exotische diersoorten die soms een ware plaag worden omdat ze bijvoorbeeld geen natuurlijke vijanden hebben. De adembenemend mooie duivelsvis dreigt bijvoorbeeld de Caribische Zee leeg te vreten. Een mogelijke oplossing daarvoor zou kunnen zijn om te zorgen dat de duivelsvis een delicatesse wordt.
De maand daarna kon ik dankzij Dara in ‘de wereld van de zaden’ duiken. Of beter gezegd: in het goed bewaren van oorspronkelijke zaden. Voor veel inheemse volken en tradities is het namelijk belangrijk om het goede gewas (zoals mais) in de juiste omstandigheden te laten groeien.
Maar de Amerikaanse tijdschriftenmarkt biedt meer verrassingen. Zo mag ik nu al voor de tweede keer een illustratie maken voor het blad ‘Angels on Earth’. Een tijdschrift over engelen!
Claudi Kessels

Werkte je daarvoor voor een Nederlands agentschap? Wat vind jij de voor- en nadelen van het werken voor een Amerikaans agentschap?
Ik heb nooit voor een Nederlands agentschap gewerkt, dus ik kan helaas niks over de verschillen vertellen. De voordelen die ik tot nu toe ervaar zijn de aanzienlijk hogere budgetten voor illustraties. Ook lijkt er echt geen discussie te bestaan over hergebruik van de illustratie. Dertig dagen na publicatie mag je met de illustratie doen wat jij wilt. Sterker nog, een tijdschrift heeft ooit een bestaande illustratie van mij geplaatst en hiervoor een vergoeding betaald. In hun ‘artists colofon’ hebben ze vervolgens de link naar mijn webshop gegeven waar prints met deze illustratie te koop zijn.
Wat ik ook heel prettig vind, is dat de mailtjes zo positief zijn: ‘Bedankt dat je met ons samen wil werken’.
Een nadeel is dat het lijkt of Amerikanen nooit vakantie hebben en ik altijd. Dat is soms wat onhandig bij het maken van afspraken over de inleverdatum. En ik krijg, vanwege het tijdverschil, vaak laat in de avond een nieuwe opdracht binnen. Soms moet je snel reageren, anders zoeken ze iemand anders.

experience_life_tvdinners_lr_claudikessels

creed1

Verschilt de Amerikaanse markt en het type opdrachten veel van de Nederlandse?
Nee, niet echt. Ik zie wel vaak bij succesvolle Amerikaanse illustratoren dat tekenvaardigheid belangrijk is. Mijn illustraties zijn ook behoorlijk sober in vergelijking met dat van veel Amerikaanse illustratoren. Maar ik heb nog maar net een tipje van de enorme Amerikaanse illustratiemarkt ontdekt, dus misschien klopt het helemaal niet wat ik zeg.

Voor buitenlandse agentschappen moet je vaak een bepaald jaarbedrag betalen. Waarvoor gebruiken agentschappen dit bedrag en kun je dit met je werk makkelijk terugverdienen?
Iedere illustrator bij Lindgren & Smit betaalt jaarlijks een vast bedrag voor promotie, de website en dergelijke. Daar moest ik wel even over nadenken want in Nederland waren de vergoedingen voor een redactionele illustratie inmiddels schrikbarend laag geworden. Over de investering heb ik mij achteraf geen zorgen hoeven te maken. Amerikaanse opdrachtgevers betalen heel goed. Gemiddeld 3 tot 4 keer zo veel als mijn Nederlandse opdrachtgevers.
De afspraak is dat alle opdrachten uit de Verenigde Staten via Lindgren & Smit gaan, ook als de opdrachtgever eerst mij benaderd. Verder vragen ze een hele gangbare commissie per afgeleverde illustratie.
Tijdens een masterclass illustratie in Wenen, heb ik een Amerikaanse artdirector ontmoet waarvoor ik af en toe heel gaaf werk mag doen. Ik stuur haar aanvragen ook door naar Lindgren and Smith, zij handelen factureringen af en ik sta over deze opdrachten minder commissie af omdat ze het zo goed vinden dat ik mee had gedaan aan die masterclass.

Lindgren & Smit

Als je als illustrator voor een agentschap wilt werken, hoe kun je dat dan het beste aanpakken?
Deze vraag heb ik gesteld aan Patricia. Ze vertelt dat het belangrijk is om als eerste te zoeken naar een agentschap wat goed past bij je stijl. Als je er een paar hebt gevonden, kijk dan goed naar hun ‘submission requirements’. Zelf vindt ze het meest prettig een e-mail te ontvangen waaruit duidelijk blijkt dat de illustrator weet wie ze is en dat de e-mail naast links naar de website en sociale media ook een goed voorbeeld van het werk bevat. Ze krijgt namelijk wel vijf of meer verzoeken per dag, dus het is heel vervelend om op een link te klikken zonder vooraf te weten of het werk ze aanspreekt. Ze vinden het zelf erg belangrijk om iedere e-mail te beantwoorden, maar groep-e-mails verzonden aan meerdere agentschappen beantwoorden ze niet.
De meeste illustrators waarmee ze werken zijn aangedragen door mensen die ze kennen, maar ze houden altijd hun ogen open voor fris nieuw talent.

Tot slot: Wat is je favoriete gum?
Ik heb niet echt één favoriete gum: sterker nog ik heb een soort kijkkast met een hele verzameling. Maar de blauw – roze gum is mijn favoriet. Niet om mee te gummen hoor: vreselijk ding. Maar ik geloofde vroeger echt dat het blauwe gedeelte inkt kon uit gummen … en ik vind het nog steeds zo’n beloftevol ding. De gele is mijn favoriete gebruiksgum: heel zacht. Bijna een kleedgum. Die doen het misschien nog beter en preciezer maar ik vind ze een beetje vies. Er staat ook een gummetje dat van mijn dochter is geweest op de foto: het koekje. Deze gummetjes verzamel ik niet hoor maar ik heb er een paar geadopteerd. Alle gummen uit mijn verzameling gebruik ik trouwens gewoon en mijn kinderen ook zie ik wel eens.

Favouriete gum Claudi Kessels
 
Foto’s en illustraties: Claudi Kessels, printscreen van website Lindgren & Smit

Shop the story
NOG MEER CLAUDI
Wil je Claudi blijven volgen? Goed idee!
Instagram
Website
Shop
portfolio bij Lindgren & Smith
Dit artikel bevat affiliate links

GOUDEN GUM van Valesca

Opdracht afgekeurd? Balen! Vaak zit er niets anders op dan je werk weg te stoppen en opnieuw te beginnen. Maar het blijft zonde als je ontwerp in een la verdwijnt om er nooit meer uit te komen. Daarom willen we op de Gumclub een podium bieden voor al die afgekeurde schetsen en teruggestuurde ideeën. In de rubriek de Gouden Gum lees je iedere maand het verhaal achter een afgekeurd werk en krijg je de unieke kans mee te kijken in de digitale prullenmand van andere illustratoren. Voor de maand januari haalde ik zelf eens mooie afgekeurde illustratie* uit de oude doos. Een opdracht voor een theater, uit 2008.

Het afgekeurde ‘weirde’ ontwerp

Het goedgekeurde  ontwerp dat gebruikt is als ansichtkaart

De opdracht
De opdracht was: maak een ansichtkaart die mensen kunnen gebruiken om iemand mee uit te vragen naar het Theater. Ik vond het leuk om het ‘mee uit vragen’ om te zetten in een vraag om mee uit spelen te gaan, en ook gelijk een beetje een hint naar Shakespeare’s To be or not to be te maken. Tegelijk wilde ik zelf een typografisch beeld maken dat op een speelse manier tot stand kwam. Oja, en OOK dat play een dubbel betekenis kan hebben in de zin van een theaterplay. Volg je het nog allemaal? Geniaal natuurlijk (kan niet missen!, haha). Misschien achteraf gezien een beetje to much allemaal, als ik het mezelf zo zie uitspellen hier. Maar lekker om te maken was het ook gewoon. Een beetje zo al die vormpjes neerzetten tot ze letters hadden gevormd. 

Hoewel ik er zelf blij mee was, vond de klant het een beetje te weird voor het theaterpubliek. 

Te weird? Of goed weird?
Hoewel ik er zelf heel blij mee was, vond de klant het een beetje te ‘weird’ voor het theaterpubliek. Ik zag wel in dat ik  een stapje terug moest doen in mijn ‘kunstzinnige speelsheid’, en een wat helderder of simpeler beeld moest maken. Achteraf wel een lollige, maar ook een beetje dik-er-bovenop en letterlijke Shakespeare collage kaart als resultaat. Ik vond die andere weirde veel toffer.

Ik zag wel in dat ik een stapje terug moest doen in mijn ‘kunstzinnige speelsheid’, en een wat helderder en simpeler beeld moest maken

Toch lekker wel op m’n site
Het eerste beeld voldeed dan misschien niet aan de opdracht, op zichzelf staand vond ik ‘m eigenlijk nog steeds heel leuk. Ik besloot ‘m dan ook op m’n website te zetten. Gewoon als vrij werk. De opdrachtgever had er verder trouwens ook geen problemen mee dat ik het op m’n site zette.

Een nieuwe opdracht
En het leuke was: de artdirector van het blad Psy *, Yke Bartels (een hele goeie is dat!), vond die ‘weirde’ illustratie juist helemaal geschikt voor een speciaal themanummer dat ging over schizofrenie. Die weirde letters kwamen perfect van pas, om het versplinterde gevoel van schizofrenie weer te geven. Ik mocht een typografische spread maken, EN mijn eerste cover ooit! En ook nog eens een heleboel andere illustraties voor dit themanummer.

psycover_valesca_2008
Op de cover van de Psy!
psy_spread-valesca_2008
En een spread!

 


De moraal van dit verhaal
Waanzinnig toch?
En er zit een hele leuke moraal aan dit verhaal. Deel en zet online waar je zelf enthousiast over bent en waar je achter staat. Dikke kans dat de opdrachten die daar bij horen op je pad komen.

Heb jij ook een Gouden Gum verhaal? Heb je zelf ook een ‘Gouden Gum’: een afgekeurde illustratie waar een mooi verhaal aan vast zit? Haal ‘m uit die la, stuur ‘m op naar hallo@gumclub.nl. De beste inzending van 2019 wint een gouden gum!

Tekst en illustraties door Valesca van Waveren

*Psy was een prachtig ontworpen en geïllustreerd vakblad voor mensen werkzaam in de GGZ. Bestaat helaas niet meer!

*Een kleine kanttekening bij deze gouden gum. Er zijn ook heus minder opbeurende verhalen. Illustraties die 6 of 8 (?) keer door de mangel gehaald werden, en dat de kleur van zowel samenwerking als het beeld langzaam veranderde in iets wat ik niet beter kan omschrijven dan: ‘snot’. Deze sleurende processen heb ik geblokt uit mijn geheugen. De insteek van zo’n opdracht is meestal vanaf dag 1 al niet zo aantrekkelijk. (iets van: ‘doe iets met polsstokspringende marketingmanagers’ ).

Fijne kerst! Fijne pictoright!

logopictoright_vierkant_gumclub

Wil jij ook eigenlijk stiekem wel een kerstpakket, maar zit dat er voor jou niet in, als illustrator? Niet getreurd: Er is Pictoright! Altijd fijn om aan het eind van het jaar nog die extra bonus binnen te halen toch?

We kennen haar allemaal. Het meisje met de zwavelstokjes, dat voor het raam staat te turen, in de koude sneeuw. Verlangend naar binnen kijkend, hoe de mensen daar warm binnen zitten, en vol verwachting… hun kerstpakket openen! Okay, er is teleurstelling, want: vieze olijven, pasteitjes uit blik, en pasteibakjes in de vorm van kerstboompjes. Tja.

Een cadeautje krijgen van de baas is gewoon leuk. Als dank voor al het harde werk van het afgelopen jaar.

Hoewel het kerstpakket in het echt vaak tegenvalt, voelt het toch soms alsof wij illustratoren iets missen. Dat we een beetje het meisje met het zwavelstokjes zijn, dat iets te kort komt. Een cadeautje krijgen van de baas is gewoon leuk. Als dank voor al het harde werk van het afgelopen jaar.

Maar, hohoho, wacht eens even. Wij hebben iets beters dan zo’n suf kerstpakket. Wij hebben: Pictoright! Pictoright richt zich op de visuele auteursrechten binnen Nederland. Het hele jaar door worden jouw illustraties die gepubliceerd zijn in tijdschrijften, boeken of op boekcovers, gekopieerd en geleend. Daar worden rechten over betaald (als het goed is). En Pictoright zorgt hier zo goed mogelijk voor dat dit allemaal netjes gebeurd en bijgehouden wordt.

En er wordt door hun dus geld hierover verzameld. Voor ons! Dit kan soms echt tot hele mooie bedragen oplopen elk jaar. Zonde toch, als je dat mis zou lopen?

Wat moet je doen om hier aanspraak op te maken? Lid worden van Pictoright,(het stukje over ‘collectieve rechten’ is gratis) en vervolgens ieder jaar netjes opgeven hoeveel illustraties je voor welk tijdschrift of boek hebt gemaakt.

Behalve wat wij hier Pictoright -zo maar even- een kerstpakket durven te noemen, zitten ze er mooi wel achter aan dat er goed met visuele auteursrechten wordt omgesprongen. Dus ja, wij zijn gewoon superdankbaar dat ze er zijn!

Kortom: ga naar de website van Pictoright, sluit je aan, en claim die collectieve rechtenvergoeding.

Vrolijk kerstfeest lieve illustratoren!

(oh en goed nieuws: in de lente zijn er ‘narepartities’ – klinkt ook goed toch?)

Beeld: de beelden zijn afkomstig van Pictoright en gemaakt door de befaamde Designpolitie. Zij ontwierpen de toffe huisstijl en logo’s voor Pictoright. Post van Pictoright (echt post, via de brievenbus) is daarom trouwens ook altijd leuk.