Tag: prentenboeken

Reusachtige spinnen in de Rijksmuseumtuinen

Hoera! Vanaf 25 mei 2019 zijn er twaalf beelden van Louise Bourgeois te bezichtigen in de Rijksmuseumtuinen in Amsterdam. Waaronder drie van haar enorme spinnenskulpturen. Tijdens mijn studie maakte ik kennis met haar werk en sindsdien ben ik grote fan. Nu is er dus eindelijk de kans om een aantal van haar grote beelden in het echt zien.

Louise Bourgeois (1911-2010) is een van de belangrijkste vrouwelijke kunstenaars van de 20e eeuw. Ze is vooral bekend van haar beelden van reusachtige spinnen. Het werk van Louise Bourgeois is heel persoonlijk en komt vaak voor uit de ervaringen uit haar jeugd.

De spinnen zijn een ode aan Louises wevende en beschermende moeder. Ze komt uit een familie van tapijtrestaurateurs en leerde het ambacht van haar moeder. Als jong meisje hielp ze vaak mee met het repareren en weven van de tapijten. Haar moeder was erg belangrijk tijdens haar jeugd, maar stierf toen Louise nog maar 21 jaar oud was. De grootste spin, ‘Maman’ (1999), die Louise heeft geschonken aan de Tate, is wel 9 meter hoog en 10 meter breed. In de Rijksmuseumtuin zijn de ‘Spider’ (1996), ‘Spider Couple’ (2003) en de ‘Crouching Spider’ (2003) te bewonderen.

‘Her mother was not unlike a spider, a repairer of broken things. If you bash in to the web of a spider, she doesn’t get mad. She weaves and she repaires it.’

(Amy Novesky, ‘Cloth Lullaby. The woven life of Louise Bourgeois’, Abrams Books).

Het leven van Louise Bourgeois is prachtig beschreven en geïllustreerd in het prentenboek ‘Cloth Lullaby. The woven life of Louise Bourgeois’ van Amy Novesky. Amy beschrijft op poëtische wijze hoe de achtergrond en de jeugd van Louise invloed hebben gehad op haar werk. Vooral bijzonder aan dit boek vind ik de wijze waarop – the one and only – illustrator Isabella Arsenault haar leven heeft verbeeld. Met inkt, potlood, aquarel en Photoshop laat zij met haar vrije, inspirerende illustraties Louise’s binnen- en buitenwereld als het ware samensmelten.

Tekenen in de Rijksmuseumtuinen
Noteer alvast in je agenda: in de zomervakantie kun je de beelden van Louise Bourgeois elke dag tussen 14-16 uur in de tuin tekenen. Er is een docent bij aanwezig om tips te geven.

Meer informatie
De beelden zijn tot en met 3 november 2019 te bezichtigen in de Rijksmuseumtuinen. De toegang is gratis. Er zijn tevens rondleidingen te boeken.
Kijk voor meer informatie op onze kalender en de website van het Rijksmuseum.

Het boek ‘Cloth Lullaby. The woven life of Louise Bourgeois’ is geschreven door Amy Novesky en geïllustreerd door Isabella Arsenault en uitgegeven door Abrams Books for young readers, New York.

Foto Louise Bourgois (met SPIDER IV 1996): Peter Bellamy © The Easton Foundation/Pictoright, Amsterdam

De link naar het boek bevat een affliatielink.

Houtsnedes in prentenboeken: expositie & workshops in Villa Verbeelding

De houtsnede is één van de oudste grafische technieken en wordt nog steeds door illustratoren en kunstenaars gebruikt. Vanaf begin februari tot 8 juni 2019 wordt er tijdens de tentoonstelling ‘Uit het goede hout. De houtsnede in prentenboeken’ in Villa Verbeelding in het Belgische Hasselt extra aandacht besteed aan het gebruik van deze oude druktechniek in prentenboeken.

Er is een expositie van het werk van Merlijne Marell, Luk Duflou, Isabelle Vandenabeele en Vanessa Verstappen. Bijzonder is dat je niet alleen hun werken kan bekijken, maar ook hun schetsen, proefdrukken, werkmaterialen en andere interessante voorwerpen. In een filmpje wordt getoond hoe een houtsnede wordt gemaakt. Om zelf meer te leren over deze techniek, zijn er bij de deelnemende illustratoren ook workshops te volgen.

Op zaterdag 11 mei is er een workshop Merlijne Marell. Merlijne maakt in haar werk veel gebruik van druktechnieken. Ze schreeft en illustreerde het prachtige boek ‘Schobbejacques en de 7 geiten’, dat in 2016 een Vlag en Wimpel kreeg. In haar workshop ga je, na een introductie over haar manier van werken met houtsnede, zelf aan de slag in het atelier. Voor deze workshop moet je je vooraf aanmelden.

Tevens zijn er ook speciaal voor kinderen workshops georganiseerd. Op 6 maart kunnen jongeren van 10 – 16 jaar bijvoorbeeld houtstempels maken met Vanessa Verstappen. Voor kinderen van 6-12 jaar leest Merlijne Marell op 17 april voor uit haar boek Schobbejacques en de 7 geiten en gaan ze daarna zelf aan de slag met groentestempels en drukinkt. Voor deze beide workshops moet je je vooraf aanmelden.

Kijk voor alle workshops voor volwassenen en kinderen op de website van Villa Verbeelding.

Illustratie: Merlijne Marell

Dit artikel bevat een affiliatie link.

‘Lost forest’ – Alexandra Dvornikova

lost forest alexandra dvornikova

Ik volg illustrator Alexandra Dvornikova (uit Sint-Petersburg, nu woonachtig London) al een tijdje op Instagram. Vanaf het begin fascineert haar prachtige werk mij. Het is poëtisch, sprookjesachtig en vol verwijzingen naar religieuze en heidense symbolen. Vorig jaar publiceerde de Zuid-koreaanse uitgever Atnoon books haar prentenboek ‘Lost forest’. Ik wil haar bijzondere boek graag met jullie delen.

alexandra dvornikova

Nachtverhaal met mythische figuren
Kale bomen, paddenstoelen, herten, wolven, schedels, kledendracht en mysterieuze mythische figuren. Het werk van Alexandra is duidelijk sterk geïnspireerd op de natuur en oude verhalen en rituelen. Mens, dier en natuur zijn gelijkwaardige hoofdpersonen en lijken vaak samen te smelten. De personages dragen prachtige, folkloristische kleding met mooie subtiele patronen. Ze doen mij soms denken aan figuren van de oud Egyptische muurschilderingen, niet alleen vanwege hun vorm – half mens, half dier – maar ook vanwege hun platte zijwaartse compositie. Omdat het verhaal zich volledig in de nacht afspeelt, wordt alles prachtig uitgelicht tegen een donkere achtergrond. De illustraties zijn geschilderd in Photoshop, maar lijken gouache-schilderingen.

Houten huisje en wilde dieren
Het verhaal is geïnspireerd op het leven van de Poolse ecoloog en bosbouwwetenschapper Simona Kossak. Kossak woonde meer dan 30 jaar in een houten huisje in het Oerbos van Bialowieza, zonder water en elektriciteit. Hier leefde ze, met een tam zwijn als huisdier, tussen én met de (wilde) dieren.
Het boek is een prentenboek voor volwassenen en heel mooi vormgegeven en gedrukt. De hoeveelheid tekst is beperkt gehouden, Alexandra vertelt vooral in beelden. Ik verklap nu niks van de verhaallijn, want dat zou jammer zijn. Doordat de illustraties heel poëtisch zijn, is haar verhaal meer voelbaar dan leesbaar. Het voelt voor mij als een soort dagboek van herinneringen en angsten, waarbij de personages en de omgeving – als in een droom – constant veranderen van uiterlijk.

Waar te zien
Het boek was in de eerste periode alleen verkrijgbaar via een Zuidkoreaanse webwinkel (zonder vertaalmogelijkheid!), maar sinds eind vorig jaar ook te koop bij uitgeverij en boekwinkel Boycott books in Amsterdam. Veel illustraties uit haar boek kun je bekijken op haar Instagram en haar website. Enkele heeft ze zelfs prachtig geanimeerd. Sindskort is haar werk ook te koop bij Society6.

Illustraties: Alexandra Dvornikova

In Gesprek Met Enzo Pérès-Labourdette

spread-5-6-watikdebomenwilvertellen

Het boek ‘Anne, het paard en de rivier’ (een samenwerking van Enzo Pérès-Labourdette met schrijver Wouter Klootwijk) krijgt niet alleen van de GUMCLUB een dikke pluim en al onze zes duimen blij omhoog maar ook een vlag en wimpel van de CPNB en hoort volgens de stichting de Best Verzorgde Boeken tot één van best verzorgde van 2018. We zijn dan ook erg nieuwsgierig naar Enzo’s nieuwste boek: ‘Wat ik de bomen wil vertellen’. Zeker omdat we op Enzo’s instagram account zagen dat hij voor dit boek naar Spitsbergen (Spitsbergen!) is geweest om onderzoek te doen.
Wat een kleurrijk, bijzonder jaar moet dit zijn geweest. Daarom hebben we illustrator Enzo Pérès-Labourdette gevraagd naar zijn verhaal. Over zijn afgelopen -illustratie- jaar, de reis naar Spitsbergen, zijn werkwijze, en plannen voor het nieuwe jaar.

enzo_portret

enzo_anne

enzo_kinderboek_anne

spread uit ‘Anne, het paard en de rivier’.

Hoe kijk je terug op je illustratiejaar?
Mijn grootste hoogtepunt van het afgelopen jaar is het afmaken van mijn nieuwe prentenboek ‘Wat ik de bomen wil vertellen’. Het boek is geïnspireerd op een reis die ik heb gemaakt in 2016. Ik deze reis toen dankzij een beurs van de Fiep Westendorp Foundation kunnen maken naar het meest noordelijke dorp op aarde: Ny-Ålesund, op het pool-eiland Spitsbergen. Daar heb ik bijna drie weken met een bioloog (Maarten Loonen) onderzoek kunnen doen voor mijn boek. Met het boek wil ik het thema van klimaatverandering bespreekbaar maken voor kinderen. Het boek legt niet uit wat klimaatverandering is, maar zorgt er wel voor dat het kind vraagtekens krijgt bij het smelten van het poolijs. Zo kunnen de volwassenen die het voorlezen zelf kiezen hoe ze het gesprek aangaan. Ook won mijn eerste kinderboek ‘Anne, het paard en de rivier’ een aantal prijzen. Het boek werd bekroond met een vlag en wimpel en werd gekozen tot één van de best verzorgde boeken van 2017. Ook leuk!

enzo_wat_ik_de_bomen_vertellen_wil

Deze zomer werd Emilie Sitzia bijzonder hoogleraar illustratie aan de Universiteit van Amsterdam. De titel van haar inauguratie rede is een citaat van jou: ‘Illustration is everyone’s mother tongue’. Hoe kwam je tot deze uitspraak?

Ja, dat klopt! Ik zei dit tegen Emilie tijdens een gesprek over waarom ik heb gekozen illustrator te worden. Ik ben, toen ik zeven was, vanuit Frankrijk naar Nederland verhuisd maar beheerste de Nederlandse taal niet. Ik kwam er al snel achter dat ik met tekeningen wel gewoon kon communiceren met klasgenootjes. Illustraties zijn een universele taal die we als kind al beheersen.

Wat zijn je plannen voor het nieuwe jaar?
Ik ben best een beetje extreem in het stellen van ‘nieuwjaarsdoelen’. Een soort goede voornemens maar dan to the max. Ik kies altijd een thema uit waar ik mijn doelen omheen plan. Dit jaar was mijn thema ‘gezondheid’. Als freelance illustrator vergeet je weleens goed voor jezelf te zorgen omdat je zo met je passie bezig bent. Maar als je niet goed in je vel zit als creatieveling maak je ook geen goed werk. Zo heb ik mezelf heel streng verplicht om drie keer per week te gaan sporten. Ook heb ik leren mediteren en ben ik een dagboek bij gaan houden. Ik merk dat ik veel meer evenwicht heb in m’n leven daardoor en problemen tijdens projecten veel meer los kan laten.

Ik denk dat ik van 2019 een ‘samenwerking’ jaar maak. Ik wil meer met makers uit andere disciplines werken om zo tot spannende projecten te komen. Animatie, keramiek, textiel … en wie weet wat meer! Ik ben nu bezig met een volgend boek van Wouter Klootwijk. Ook ontwerp ik een collectie sjaals voor een klant in Vietnam, een superleuk groot project.

enzo_shawl

sjaal ontwerp for Monsieur Fox – heren accessoires Dubai

Wat goed om te horen dat er een nieuw boek van jou en Wouter Klootwijk aankomt. Wilde je altijd al (kinder)boeken maken?
Als kind verzon ik samen met mijn Engelse opa sprookjes en verhalen. Hij schreef deze op in een schriftje en dan maakte we er vervolgens samen een tekening bij. Ik denk dat ik eigenlijk toen al eigen boeken wou maken.

Hoe begin je aan een nieuw boek?
Ik verzamel eerst ontzettend veel beeldmateriaal om de sfeer van het boek een beetje te bepalen en zal vervolgens veel nadenken over hoe de wereld eruit ziet waarin ik mijn personages wil plaatsen. Het is een beetje alsof ik het decor voor een operastuk in mijn hoofd inbeeld. Dat zie je ook altijd van de voorkant, net als wanneer je een prentenboek inkijkt. Ik schets vervolgens de beelden zoals ik die voor me zie. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik echt ontzettend weinig schets. Ik heb bijvoorbeeld helemaal geen schetsboeken. Alleen maar gigantische verzamelingen beeld. Het belangrijkste is om het verhaal uit te schetsen per pagina. Deze pagina’s plak ik dan aan elkaar om te kijken of het verhaal goed werkt wanneer de pagina’s omgeslagen worden. Maar vervolgens ga ik meteen door met het uiteindelijk beeld.

schetsen_enzo_bomen

spread-5-6-watikdebomenwilvertellen

spread uit: ‘Wat ik de bomen wil vertellen’ – Enzo Pérès-Labourdette

Wat is jouw tip voor (beginnende) illustratoren?
Ik ben zelf net een paar jaar afgestudeerd, maar als ik een tip zou moeten geven is het dat elke stap die ik zet precies hetgene is wat ik eng vind! Als iets spannends of onwennig voelt als mens is dat vaak precies wat je moet doen. Ik was vroeger ontzettend bang om uit de kast te komen, maar toen het eenmaal was gebeurd voelde het zó bevrijdend. Het voordeel daarvan was dat vervolgens weinig dingen nog echt eng zijn. Toen ik nog studeerde vond ik het heel eng om artdirectors te mailen voor opdrachten. Dus ik bedacht wat ik het spannends zou vinden (The New York Times) en heb ze toen gemaild. Dat was toen meteen mijn eerste grote opdracht! Alle goede dingen tot nu toe in mijn carrière zijn zo tot stand gekomen.

Silenceofthebugs-NYT-EnzoPeresLabourdette

redactionele illustratie voor opiniepagina New York Times

Tot slot: Wat is je favoriete gum?
Ik gebruik eigenlijk nooit een gum omdat ik vooral in waterverf werk. Ik koop om de zoveel tijd een gum omdat ik de oude niet kan vinden, en raak hem dan na een keer gebruiken weer kwijt. Dus naar deze twee moest ik ook even zoeken.

gummen_enzo_2

 

Foto’s en illustraties: Enzo Pérès-Labourdette
beeld op de homepagina: spread uit ‘Wat ik de bomen wil vertellen’ van Enzo Pérès-Labourdette

Shop the story
links naar namen die genoemd zijn in het interview én de links zodat je Enzo kan blijven volgen
Wil je Enzo blijven volgen? Goed idee!
Instagram
Website
Shop

Dit artikel bevat affiliate links