Tag: advies

How to be an illustrator – Darrel Rees

how_to_be_voorkant2

Als illustrator gun ik mezelf af en toe een mooi geïllustreerd boek. En sommige boeken zijn niet alleen mooi en inspirerend maar ook waardevol om verder te komen met je werk. Zo’n boek is voor mij: ‘How to be an illustrator‘ van Darrel Rees. Gewoon echt een helder en praktisch boek waarin veel van mijn vragen beantwoord worden. Een boek voor iemand die begint aan een carrière of die net bezig.
how_to_be_spread1
Where does simply drawing end and becoming an illustrator begin?

Deze vraag staat in de introductie van het boek ‘How to be an illustrator’ en wordt in hapklare brokken uitgelegd. Wat was ik blij met dit boek en de overzichtelijke stappen om tot een antwoord van deze vraag te komen. Want als je begint als illustrator komt er nogal wat op je af: hoe bouw je een goed portfolio op? Hoe breng je jouw werk onder de aandacht? Wat verwacht een opdrachtgever als hij vraagt om ‘schetsen’ …?

Natuurlijk, je moet het nog wel zelf gaan doen. Jij moet in die illustratievijver springen. Na die sprong begint het echte werk pas en moet je gaan zwemmen. Dan is het toch heel fijn als iemand je af en toe de goede kant op stuurt. Of beter nog, ook in het water duikt en een stukje met je mee zwemt. Zoiets doet Darrel Rees met dit boek.

De onderwerpen die in het boek aan bod komen zijn verdeeld in de volgende hoofdstukken:

starten
portfolio samenstellen
acquisitie
je eerste opdracht
vergoeding en facturen
zelf promotie
samenwerken
agentschappen

how_to_be_spread2

Praktisch en overzichtelijk. En dat is het boek ook echt. Ieder hoofdstuk is weer in verschillende heldere, korte onderdelen verdeeld, boordevol goede tips en advies. Maar het is niet alleen een ‘zakelijk’ boek. Rees heeft zowel als art director als illustrator gewerkt en schrijft eerlijk over zijn eigen twijfels, ideeën en dingen die achteraf niet zo handig waren.

Art directors are at the top of the food chain

Interviews

In ieder hoofdstuk staan verschillende interviews: met illustratoren, art directors of andere opdrachtgevers. Rees stelt de vragen die ook regelmatig door mijn hoofd gaan. Zo vraagt hij aan Simon Esterson -de oprichter van Esterson Associates – de vraag wanneer hij kiest voor illustratie in plaats van bijvoorbeeld fotografie. Esterson antwoordt: “When it’s a complex idea that needs a simple explanation. When you’ve already got too many photographs, when the article makes you laugh. When you’ve just seen a great piece of work and think. I must get that illustrator to do something ….” Zo’n antwoord, daar kan ik wat mee.
Heel fijn vind ik de interviews met de verschillende illustratoren: door de voorbeelden van hun werk en de antwoorden krijg je een bepaald beeld van de verschillende persoonlijkheden. De interviews staan verder ook vol met adviezen of mogelijkheden om stappen te maken in je carrière. Ook momenten van herkenning. Zo zegt Aude van Ryn bijvoorbeeld “The most daunting aspect was to find myself doing work with no one around who could give me an opinion – no tutors, no students … I hadn’t realized that being an illustrator could be such a lonely job”.

How to … zijn een illustrator, kan dat ook?

Het boek is in Engeland uitgeven en er staan interviews in met illustratoren van over de hele wereld. Toch stuit je soms op dingen die in Nederland niet echt gangbaar zijn. Zoals een ‘fysiek’ portfolio achterlaten bij een uitgever bijvoorbeeld. Ik ben nog geen – Nederlandse – illustrator tegengekomen die dit gedaan heeft. Ik hoorde wel ooit van een Duitse illustrator dat hij afspraken had gemaakt bij verschillende opdrachtgevers voor een bespreking of ‘portfolio drop off’… in Duitsland. Maar behalve dit soort kleine details biedt het boek ook voor de -beginnende- Nederlandse illustrator meer dan genoeg bruikbare informatie en inspiratie.

How to be an Illustrator, Darrel Rees
uitgever Laurence King

dit artikel bevat een affiliate link

Martijntje: over het boek Gerrit Rietveld – Weelde van de Eenvoud

gerrit-rietveld-weelde-van-de-eenvoud-wealth-of-sobriety-cover-front-lr_2_orig

De Gumclub houdt van gastcuratoren! Daarom nodigen we graag mensen uit om ons (en jullie) te vertellen wat hij of zij helemaal geweldig vindt. Dat kan een expositie zijn, een boek, gebouw, … alles waarvan de gastcurator denkt: dit zou iedereen moeten zien. Deze keer vertelt Martijntje van Schooten over ‘Gerrit Rietveld – Weelde van de Eenvoud’ een boek met foto’s van Arjan Bronkhorst.

gerrit-rietveld-weelde-van-de-eenvoud-wealth-of-sobriety-cover-front-lr_2_orig

Lijn. Vlak. Kleur. Verhouding. Licht. Gerrit Rietveld zag wat nodig was. Wat maximaal nodig was. Dat eenvoud het maximale was. En dat het maximale vooral eenvoud moest zijn.
Recent verscheen het boek ‘Gerrit Rietveld – Weelde van de Eenvoud’, over de woonhuizen die Rietveld ontwierp en de bewoners die erin leven. In het boek zijn talloze foto’s opgenomen van exterieurs en interieurs van Rietvelds woonhuizen. Met name de interieurs hebben een kracht die ongekend is. Mijn ogen volgen de lijnen van zijn bouwen, ze ontmoeten vlakken die werken als rustpunten, het magische licht begeleidt me naar een volgende ruimte – en ook hier weer voel ik die verheffing: dat hogere niveau van ‘zijn’. Rietveld lijkt te willen zeggen: ‘Hier is je huis. Dit huis is de basis. Leef nu hierin je leven zoals je diepe innerlijk dat aangeeft.’ Zijn architectuur reikt de essentie aan. Soberheid is de kracht. Minimalistisch, maar zeker geen eenzame leegte.

rietveld2

Arjan Bronkhorst’s beeld

De foto’s in het boek zijn van de hand (en het oog) van Arjan Bronkhorst: hij weet die speciale rust te vangen, die krachtige rust zo kenmerkend is voor de Rietveldontwerpen. Een rust die gaat over balans, respect, en: je laten optillen naar dat hogere niveau.
rietveld4

Wat mij persoonlijk raakt is het verval dat Bronkhorst in zijn foto’s vastlegde, dat in mindere of meerdere mate in de interieurs te zien is. Muren, deuren, kastjes die al een tijd geen verfkwast hebben gezien: niet best voor het behoud van het huis zou je zeggen, maar wel tekenend voor de manier waarop en de lange periode die door de bewoners in deze huizen gewoond wordt, tekenend voor het type mens dat hier zijn leven leeft. Die bewoner, die zijn dagelijkse leefomgeving als natuurlijk ervaart, omdat die zo natuurlijk en kloppend aanvoelt, die in relatieve soberheid, met het gevoel dat het huis voor hem zorgt, bescherming en zekerheid geeft. Het huis vraagt niets in retour. Het geeft.

rietveld3

Het boek is gemaakt in nauwe samenwerking met de familie Rietveld.
Behalve foto’s van in- en exterieurs van de huizen, zijn interviews met de huidige bewoners opgenomen.

Fotografie: Arjan Bronkhorst
Auteurs: Willemijn Zwikstra, Marc van den Eerenbeemt, Ida van Zijl
Uitgeverij: Lectura Cultura
Pagina’s: 528
ISBN 978 90 821135466


TEKST en FOTO’S BOEK: Martijntje van Schooten, feb 2019
Je kunt Martijntje volgen op Instagram en hier op de Gumclub.

In Gesprek Met Enzo Pérès-Labourdette

spread-5-6-watikdebomenwilvertellen

Het boek ‘Anne, het paard en de rivier’ (een samenwerking van Enzo Pérès-Labourdette met schrijver Wouter Klootwijk) krijgt niet alleen van de GUMCLUB een dikke pluim en al onze zes duimen blij omhoog maar ook een vlag en wimpel van de CPNB en hoort volgens de stichting de Best Verzorgde Boeken tot één van best verzorgde van 2018. We zijn dan ook erg nieuwsgierig naar Enzo’s nieuwste boek: ‘Wat ik de bomen wil vertellen’. Zeker omdat we op Enzo’s instagram account zagen dat hij voor dit boek naar Spitsbergen (Spitsbergen!) is geweest om onderzoek te doen.
Wat een kleurrijk, bijzonder jaar moet dit zijn geweest. Daarom hebben we illustrator Enzo Pérès-Labourdette gevraagd naar zijn verhaal. Over zijn afgelopen -illustratie- jaar, de reis naar Spitsbergen, zijn werkwijze, en plannen voor het nieuwe jaar.

enzo_portret

enzo_anne

enzo_kinderboek_anne

spread uit ‘Anne, het paard en de rivier’.

Hoe kijk je terug op je illustratiejaar?
Mijn grootste hoogtepunt van het afgelopen jaar is het afmaken van mijn nieuwe prentenboek ‘Wat ik de bomen wil vertellen’. Het boek is geïnspireerd op een reis die ik heb gemaakt in 2016. Ik deze reis toen dankzij een beurs van de Fiep Westendorp Foundation kunnen maken naar het meest noordelijke dorp op aarde: Ny-Ålesund, op het pool-eiland Spitsbergen. Daar heb ik bijna drie weken met een bioloog (Maarten Loonen) onderzoek kunnen doen voor mijn boek. Met het boek wil ik het thema van klimaatverandering bespreekbaar maken voor kinderen. Het boek legt niet uit wat klimaatverandering is, maar zorgt er wel voor dat het kind vraagtekens krijgt bij het smelten van het poolijs. Zo kunnen de volwassenen die het voorlezen zelf kiezen hoe ze het gesprek aangaan. Ook won mijn eerste kinderboek ‘Anne, het paard en de rivier’ een aantal prijzen. Het boek werd bekroond met een vlag en wimpel en werd gekozen tot één van de best verzorgde boeken van 2017. Ook leuk!

enzo_wat_ik_de_bomen_vertellen_wil

Deze zomer werd Emilie Sitzia bijzonder hoogleraar illustratie aan de Universiteit van Amsterdam. De titel van haar inauguratie rede is een citaat van jou: ‘Illustration is everyone’s mother tongue’. Hoe kwam je tot deze uitspraak?

Ja, dat klopt! Ik zei dit tegen Emilie tijdens een gesprek over waarom ik heb gekozen illustrator te worden. Ik ben, toen ik zeven was, vanuit Frankrijk naar Nederland verhuisd maar beheerste de Nederlandse taal niet. Ik kwam er al snel achter dat ik met tekeningen wel gewoon kon communiceren met klasgenootjes. Illustraties zijn een universele taal die we als kind al beheersen.

Wat zijn je plannen voor het nieuwe jaar?
Ik ben best een beetje extreem in het stellen van ‘nieuwjaarsdoelen’. Een soort goede voornemens maar dan to the max. Ik kies altijd een thema uit waar ik mijn doelen omheen plan. Dit jaar was mijn thema ‘gezondheid’. Als freelance illustrator vergeet je weleens goed voor jezelf te zorgen omdat je zo met je passie bezig bent. Maar als je niet goed in je vel zit als creatieveling maak je ook geen goed werk. Zo heb ik mezelf heel streng verplicht om drie keer per week te gaan sporten. Ook heb ik leren mediteren en ben ik een dagboek bij gaan houden. Ik merk dat ik veel meer evenwicht heb in m’n leven daardoor en problemen tijdens projecten veel meer los kan laten.

Ik denk dat ik van 2019 een ‘samenwerking’ jaar maak. Ik wil meer met makers uit andere disciplines werken om zo tot spannende projecten te komen. Animatie, keramiek, textiel … en wie weet wat meer! Ik ben nu bezig met een volgend boek van Wouter Klootwijk. Ook ontwerp ik een collectie sjaals voor een klant in Vietnam, een superleuk groot project.

enzo_shawl

sjaal ontwerp for Monsieur Fox – heren accessoires Dubai

Wat goed om te horen dat er een nieuw boek van jou en Wouter Klootwijk aankomt. Wilde je altijd al (kinder)boeken maken?
Als kind verzon ik samen met mijn Engelse opa sprookjes en verhalen. Hij schreef deze op in een schriftje en dan maakte we er vervolgens samen een tekening bij. Ik denk dat ik eigenlijk toen al eigen boeken wou maken.

Hoe begin je aan een nieuw boek?
Ik verzamel eerst ontzettend veel beeldmateriaal om de sfeer van het boek een beetje te bepalen en zal vervolgens veel nadenken over hoe de wereld eruit ziet waarin ik mijn personages wil plaatsen. Het is een beetje alsof ik het decor voor een operastuk in mijn hoofd inbeeld. Dat zie je ook altijd van de voorkant, net als wanneer je een prentenboek inkijkt. Ik schets vervolgens de beelden zoals ik die voor me zie. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik echt ontzettend weinig schets. Ik heb bijvoorbeeld helemaal geen schetsboeken. Alleen maar gigantische verzamelingen beeld. Het belangrijkste is om het verhaal uit te schetsen per pagina. Deze pagina’s plak ik dan aan elkaar om te kijken of het verhaal goed werkt wanneer de pagina’s omgeslagen worden. Maar vervolgens ga ik meteen door met het uiteindelijk beeld.

schetsen_enzo_bomen

spread-5-6-watikdebomenwilvertellen

spread uit: ‘Wat ik de bomen wil vertellen’ – Enzo Pérès-Labourdette

Wat is jouw tip voor (beginnende) illustratoren?
Ik ben zelf net een paar jaar afgestudeerd, maar als ik een tip zou moeten geven is het dat elke stap die ik zet precies hetgene is wat ik eng vind! Als iets spannends of onwennig voelt als mens is dat vaak precies wat je moet doen. Ik was vroeger ontzettend bang om uit de kast te komen, maar toen het eenmaal was gebeurd voelde het zó bevrijdend. Het voordeel daarvan was dat vervolgens weinig dingen nog echt eng zijn. Toen ik nog studeerde vond ik het heel eng om artdirectors te mailen voor opdrachten. Dus ik bedacht wat ik het spannends zou vinden (The New York Times) en heb ze toen gemaild. Dat was toen meteen mijn eerste grote opdracht! Alle goede dingen tot nu toe in mijn carrière zijn zo tot stand gekomen.

Silenceofthebugs-NYT-EnzoPeresLabourdette

redactionele illustratie voor opiniepagina New York Times

Tot slot: Wat is je favoriete gum?
Ik gebruik eigenlijk nooit een gum omdat ik vooral in waterverf werk. Ik koop om de zoveel tijd een gum omdat ik de oude niet kan vinden, en raak hem dan na een keer gebruiken weer kwijt. Dus naar deze twee moest ik ook even zoeken.

gummen_enzo_2

 

Foto’s en illustraties: Enzo Pérès-Labourdette
beeld op de homepagina: spread uit ‘Wat ik de bomen wil vertellen’ van Enzo Pérès-Labourdette

Shop the story
links naar namen die genoemd zijn in het interview én de links zodat je Enzo kan blijven volgen
Wil je Enzo blijven volgen? Goed idee!
Instagram
Website
Shop

Dit artikel bevat affiliate links

Esther Mols luisterde naar Andy en zag de dingen anders

luisterde en zag de dingen anders
luisterde en zag de dingen anders

 

 

We zaten afgelopen zomer samen in de klas: Esther Mols en ik (Claudi). Een online klas van Lilla Rogers. Ik heb die zomer behoorlijk gespijbeld. Want net toen die interessante MATS – Make Art That Sells – cursus van Lilla Rogers begon, ging ik met la familia naar Italia. Op dat Italiaanse terras keek ik wel af en toe naar de MATS privé facebookgroep. Deze facebookgroep functioneert een beetje zoals een klaslokaal. En wie mij meteen opviel in onze klas was Esther. Ik vind Esther’s werk heel krachtig, origineel en intelligent. Haar website en instagram account staan vol met prachtige voorbeelden: neem maar eens een kijkje. Esther is ook een fijne klasgenoot want ze geeft met veel positieve energie advies of stelt goede vragen. Toch heeft Esther ook soms twijfels over haar werk. Of weet ze niet mer zeker of het een goede keuze was om voor het illustreren te kiezen. Tijdens het tekenen kreeg ze goede raad: 

Vroeger had je wijsheden en die stonden op een tegeltje dat bij oma in de gang hing. Tegenwoordig heb je quotes, voor jong en oud. Overal lees ik zoveel voel-je-goed teksten als “do what makes you happy” en “live, love & laugh” dat ik er een beetje treurig van word. Want ik doe wat mij happy maakt: illustreren. Maar soms is het niet zo eenvoudig als die blije quotes me willen doen geloven. 

Esther_Mols_doe_je_ding

Er zijn dagen dat ik werk van collega’s zie en me alleen maar kan afvragen of ik wel door moet gaan met illustreren. Of mijn stijl wel herkenbaar genoeg is. Leuk genoeg, of goed genoeg. Dan zie ik, dat mijn collega’s de meest prachtige dingen maken en daar ook nog eens heel veel ‘likes’ voor krijgen. Dat ze bovendien veel meer followers hebben dan ik. Het valt niet mee om werk op te sturen naar je droomopdrachtgever en dan na weken een onpersoonlijk mailtje te krijgen met de woorden: “bedankt voor je mail en hartelijke groet, de beeldredactie”. 

AFSTAND

Wat ik inmiddels geleerd heb is om op zulke momenten even afstand te nemen en iets te doen wat ik fijn vind – “do what feels good” :-)-  zoals een half uurtje yoga, bellen met een vriendin of luisteren naar een inspirerende podcast. Dan kan ik daarna weer vol goede moed verder. Ik ben een enorme fan van de creative peptalks van Andy J. Pizza. Soms gebruikt hij wat vermoeiende metaforen uit allerlei games en films die ik niet ken, maar als je daar even doorheen luistert, zitten zijn podcasts propvol wijsheden.

FIJNE INZICHTEN

Eén van de uitspraken van Andy die bij mij is blijven hangen is deze: Sometimes we are not that impressed by the things we are good at. Ik zat te luisteren naar een van zijn afleveringen (ik weet niet meer welke) en liet spontaan mijn potlood vallen toen hij dit zei. Dit had ik me nooit zo gerealiseerd. Ik kan alleen maar wat IK kan, en daardoor heb je al snel het gevoel dat dat zo moeilijk niet kan zijn.  Wat die anderen doen, dat is pas moeilijk. En goed. En knap. Tshirt_esther_mols Toevallig mailde ik een paar dagen later met een illustrator die meer dan 100.000 followers (100K heet dat dan) heeft op Instagram, die het in mijn ogen helemaal gemaakt heeft. En zij bleek net zo onzeker te zijn over haar werk als ik! Ze vertelde dat ze er niets van snapt dat iedereen haar werk zo bijzonder vindt, dat ze zelfs een mail had gekregen van een bekend internationaal merk en dat ze niet wist of ze dat wel kon. Ik realiseerde me dat dit misschien wel ‘part of the job’ is. Dat het er misschien wel voor zorgt dat je blijft groeien. Omdat je net zo goed wil worden als die anderen, maar je niet realiseert dat je dat al lang bent.
Dat zijn toch fijne inzichten waar je echt iets aan hebt. 

alle beelden in dit artikel zijn van Esther Mols

meer Esther Mols en Andy J Pizza

Fijne kerst! Fijne pictoright!

logopictoright_vierkant_gumclub

Wil jij ook eigenlijk stiekem wel een kerstpakket, maar zit dat er voor jou niet in, als illustrator? Niet getreurd: Er is Pictoright! Altijd fijn om aan het eind van het jaar nog die extra bonus binnen te halen toch?

We kennen haar allemaal. Het meisje met de zwavelstokjes, dat voor het raam staat te turen, in de koude sneeuw. Verlangend naar binnen kijkend, hoe de mensen daar warm binnen zitten, en vol verwachting… hun kerstpakket openen! Okay, er is teleurstelling, want: vieze olijven, pasteitjes uit blik, en pasteibakjes in de vorm van kerstboompjes. Tja.

Een cadeautje krijgen van de baas is gewoon leuk. Als dank voor al het harde werk van het afgelopen jaar.

Hoewel het kerstpakket in het echt vaak tegenvalt, voelt het toch soms alsof wij illustratoren iets missen. Dat we een beetje het meisje met het zwavelstokjes zijn, dat iets te kort komt. Een cadeautje krijgen van de baas is gewoon leuk. Als dank voor al het harde werk van het afgelopen jaar.

Maar, hohoho, wacht eens even. Wij hebben iets beters dan zo’n suf kerstpakket. Wij hebben: Pictoright! Pictoright richt zich op de visuele auteursrechten binnen Nederland. Het hele jaar door worden jouw illustraties die gepubliceerd zijn in tijdschrijften, boeken of op boekcovers, gekopieerd en geleend. Daar worden rechten over betaald (als het goed is). En Pictoright zorgt hier zo goed mogelijk voor dat dit allemaal netjes gebeurd en bijgehouden wordt.

En er wordt door hun dus geld hierover verzameld. Voor ons! Dit kan soms echt tot hele mooie bedragen oplopen elk jaar. Zonde toch, als je dat mis zou lopen?

Wat moet je doen om hier aanspraak op te maken? Lid worden van Pictoright,(het stukje over ‘collectieve rechten’ is gratis) en vervolgens ieder jaar netjes opgeven hoeveel illustraties je voor welk tijdschrift of boek hebt gemaakt.

Behalve wat wij hier Pictoright -zo maar even- een kerstpakket durven te noemen, zitten ze er mooi wel achter aan dat er goed met visuele auteursrechten wordt omgesprongen. Dus ja, wij zijn gewoon superdankbaar dat ze er zijn!

Kortom: ga naar de website van Pictoright, sluit je aan, en claim die collectieve rechtenvergoeding.

Vrolijk kerstfeest lieve illustratoren!

(oh en goed nieuws: in de lente zijn er ‘narepartities’ – klinkt ook goed toch?)

Beeld: de beelden zijn afkomstig van Pictoright en gemaakt door de befaamde Designpolitie. Zij ontwierpen de toffe huisstijl en logo’s voor Pictoright. Post van Pictoright (echt post, via de brievenbus) is daarom trouwens ook altijd leuk.

De droom van een kinderboek

MariaTarnow_childrensbook

Net als velen van ons droomt ook Maria Klaassen-Tarnow van het maken van een geïllustreerd kinderboek of prentenboek. Op Instagram kun je haar werk kennen onder haar alias Cora Cocolora, waar haar lieve en fantasievolle dieren beeldende verhalen vertellen. Maria was nieuwsgierig of haar werk geschikt was, en ging naar de studiedagen van Clavis, waar ook gelegenheid was om haar portfolio te laten zien. Ze kreeg een supergoed advies! Hieronder lees je haar verslag.

Komt dit je bekend voor: Je staat in een boekenwinkel in de sectie met kinderboeken, waar stoere piraten, aandoenlijke monsters, eenhorens en kleine helden je vanaf de kleurrijke covers toelachen en ineens voel je je springlevend en helemaal in jouw wereld. En daar is het (weer) … de wens om zelf een kinderboek te illustreren. Misschien zelfs een boek dat je zelf hebt geschreven? Maar tegelijk komen ook twijfels op, want waar moet je beginnen, waarop moet je letten en waarmee moet je rekening houden? En hoe krijg je jouw portfolio onder de aandacht?

Als je net als ik antwoorden op deze vragen zoekt en een beter beeld wilt krijgen van de kinderboekenwereld en je rol als illustrator/auteur dan zijn de studiedagen van de kinderboekenuitgeverij Clavis precies wat je zoekt. De studiedagen vinden plaats in het kader van de Key Colour Competion, een tweejaarlijkse wedstrijd voor het beste kinderboek die ook door Clavis georganiseerd wordt. Tijdens de twee studiedagen – het is ook mogelijk om enkel op één dag aanwezig te zijn – volg je inspirerende workshops die door illustratoren, kinderboekenauteurs of vakmensen van de uitgeverij zelf worden gegeven.

Dit jaar werden de workshops en lezingen verzorgd door o.a. illustrator en prentenboekenauteur Mark Janssen, die mij met zijn open en eerlijk verhaal over zijn loopbaan, persoonlijke ervaringen en zelfs zijn eigen twijfels bijzonder geraakt heeft. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dat ook hele succesvolle illustratoren zoals hij weleens met vergelijkbare vraagstukken en twijfels zitten! Naast het verkrijgen van omvangrijke informatie over alle Ins & Outs van de kinderboekenwereld heb je tijdens de studiedagen de kans om vragen te stellen en een kijkje achter de schermen te nemen. Let op: De sfeer in de mooie uitgeverij, die in een oud klooster is gevestigd en waar je omringd bent van een immense hoeveelheid aan mooie kinder- en prenten boeken, werkt erg verslavend! Ik had wel de hele winkel mee naar huis willen nemen!

Ik heb tijdens de studiedagen zelf tot het laatste moment zenuwachtig en twijfelend in een hoek van de kamer de kat uit de boom gekeken voordat ik mijn portfolio heb laten zien, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik uit mijn slakkenhuis durfde te kruipen en het wel heb gedaan, want het heeft mij heel veel opgeleverd.

Aan het einde van beide studiedagen bestaat de mogelijkheid om je portfolio aan een deskundige medewerker van de uitgeverij te tonen om feedback te ontvangen. Een spannende maar zeker waardevolle ervaring! Want uiteindelijk draait het om de vraag: Is dit iets voor mij?

Met name de uitspraak dat mijn recente werk perfect geschikt zou zijn voor producten voor kinderen heeft een grote glimlach op mijn gezicht getoverd, want diep van binnen is dat misschien wel wat ik het meest ambieer, eigen producten maken voor kinderen en alle mensen, die het kind in zich weten te bewaren.

Ik heb tijdens de studiedagen zelf tot het laatste moment zenuwachtig en twijfelend in een hoek van de kamer de kat uit de boom gekeken voordat ik mijn portfolio heb laten zien, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik uit mijn slakkenhuis durfde te kruipen en het wel heb gedaan, want het heeft mij heel veel opgeleverd. Als nieuweling op het gebied van illustratie heb ik het laatste jaar geprobeerd uit te zoeken welke weg voor mij persoonlijk de beste is en welke kant ik met mijn illustraties uiteindelijk op wil. Wil ik editorials maken, kinderboeken illustreren of misschien eigen producten ontwerpen? De studiedagen en het bespreken van mijn werk met een professional van de uitgeverij hebben mij geholpen hier meer duidelijkheid over te vinden. Ondanks dat ik me onder andere vanwege het feit dat ik geen opgeleide illustrator ben vrij onzeker voelde tussen de hoeveelheid mensen die al jaren in het vak werken en het portfoliogesprek nogal confronterend vond, ben ik heel erg blij dat ik het gedaan heb. Want uiteindelijk kreeg ik heel erg positieve feedback. Met name de uitspraak dat mijn recente werk perfect geschikt zou zijn voor producten voor kinderen heeft een grote glimlach op mijn gezicht getoverd, want diep van binnen is dat misschien wel wat ik het meest ambieer, eigen producten maken voor kinderen en alle mensen, die het kind in zich weten te bewaren. En dat wil niet zeggen dat er niet ooit nog een eigen prentenboek zal komen 🙂

Wie niet wil wachten totdat de volgende studiedagen georganiseerd worden (datum nog niet bekend, voor meer info, kijk op de contactpagina van Clavis), maar wel graag zijn of haar portfolio zou willen bespreken heeft de mogelijkheid om dit tijdens de Open Illustratorendagen van Clavis te doen. Deze open dagen worden twee keer in het jaar in Amsterdam en in Hasselt, waar het hoofdkantoor zit, aangeboden. Illustratoren kunnen op deze dagen zonder afspraak tussen 10.00 uur (in Amsterdam 11.00 uur) en 17.00 uur hun werk laten zien en krijgen naast feedback ook nuttige tips van de uitgevers. Voor sommigen klinkt dit in eerste instantie misschien vrij confronterend, iets wat menig introverte creatieveling graag ontwijkt, maar waar en wanneer heb je anders deze unieke kans op waardevolle en directe feedback van een uitgever zelf! Dus als je overweegt om kinderboeken te illustreren en graag feedback op jouw werk wilt, durf! Grijp je kans! En wie weet, misschien is dit wel het begin van iets heel moois!

Tekst en illustraties door Maria Klaassen-Tarnow aka Cora Cocolora

Dankje voor je inspirerende verhaal Maria. Wij hopen op veel mooie kinderproducten van jou, en op een dag: een prentenboek! En sowieso volgen we je met veel plezier op instagram.

Verder na een flop

Wout-waait-weg Marijke Klompmaker

Illustrator en schrijfster van ‘Frisse Blik Blog’ Marijke Klompmaker las onze oproep met de vraag ‘Is er een tip, opmerking, advies dat jou een andere kant opstuurde?’ en haar schoot gelijk iets te binnen. Marijke schreef er een hele leuke blogpost over op haar website, die we hier mochten herplaatsen.

Waar een ‘FLOP’ toch goed voor is
Ik maakte mijn allereerste eigen prentenboek, 10 jaar geleden, ‘Wout wil niet’. Uiteraard was ik dolblij met dit boek, dat óók nog door de gerenommeerde uitgeverij Gottmer werd uitgegeven.

Hoe trots ik ook was op dit boek, het verkocht niet.

En ja hoor, na één of twee jaar werd het uit de handel gehaald.

Advies van de uitgever
Een paar maanden later mailde Marieke Spaans, redacteur bij Gottmer, mij.
Iets wat ze helemaal niet hoefde te doen, het leed was geleden, het stof was alweer afgeborsteld.

Zij vermoedde waaróm het boek niet goed verkocht: mijn illustratie-stijl was nogal wollig.
En de mode was -en is nog steeds wel- grafisch. Dus: heldere, strakke kleurvlakken en lijnen.

Een kleine crisis
Niet zoals ik werkte dus, schilderend. Met licht en schaduw, en een duidelijke verftoets.
Of ik het leuk vond of niet, hoog sprong of laag sprong, zo zat het.
Ineens realiseerde ik mij dat ik dus totaal op de verkeerde weg zat.

Mijn illustratie-stijl was ‘uit’.

Dat is hartstikke moeilijk kan ik je vertellen. Maar het roer moest echt om.
Dus dat werd hard “AUW! @#*@G*” roepen, veel zoeken, mijn neus stoten,
weer “AUW! @#*@G*” roepen en doorgaan.

Maar ik ben Marieke Spaans dankbaar dat ze mij deze uitermate vervelende boodschap bracht.
Ik leef nog, bén inderdaad anders gaan werken, tot mijn eigen grote tevredenheid.
Al is die tevredenheid vaak maar tijdelijk.

Meer Marijke
Hierboven zie je een voorbeeld van hoe Marijke nu vaker werkt: met heldere grafische kleurvlakken. Maar er is nog veel meer moois natuurlijk! Na het lezen van deze post ben je vast nieuwsgierig geworden naar de andere illustraties en boeken die Marijke heeft geïllustreerd. Ga vooral eens kijken op haar site! Hier kun je je ook inschrijven voor haar Frisse Blik Blog, waar je een kijkje kunt nemen in haar creatieve proces. Maar ook kun je les krijgen van haar als je je boekpersonages verder wilt ontwikkelen.

Tekst: Marijke Klompmaker
Handlettering en illustraties: Marijke Klompmaker
Redactie: Valesca van Waveren

Move the product!

sealife pouch product

Martin Bril, schrijver en columnist voor de Volkskrant (1959-2009), bracht zijn columns onder het credo Move the product opnieuw uit in boekvorm. Heel slim, want zo verdiende hij twee keer geld met iets wat hij maar een keer had geschreven. En dat kunnen illustratoren dus ook, ontdekte Valesca van Waveren.

Bij het maken van illustraties, of het nu vrij werk is, of werk in opdracht, loont het om in je achterhoofd te houden: kan ik dit ook nog ergens anders voor inzetten? Wanneer je je illustraties inscant (om ze al dan niet nog te bewerken op de computer), kun je ze vervolgens eindeloos reproduceren. Niet alleen als kaartje of poster, maar ook als product.

Met vrij werk (zoals deze Sealife School Chart, die ik gebruikte voor diverse producten bij Society6) kan dit natuurlijk sowieso. Bij werk in opdracht ligt dat soms wat ingewikkelder; dan moet je je houden aan de met de klant gemaakte afspraken. Soms mag je een in opdracht gemaakt beeld bijvoorbeeld een jaar lang nergens anders voor gebruiken. Niet helemaal zeker over wat nu wel of juist niet mag? Ga in gesprek met de opdrachtgever!

Sealife School Chart Carry-all Pouch – Valesca van Waveren via Society6